🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

ای پادشه خوبان
        داد از غم تنهایی
              دل بی‌تو به جان آمد
                      وقت است که بازآیی

                                    🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

       من زنده‌ام

‌‌‌             به عشق تو ♥

                   یا صاحب الزمان

کاش می توانستم آرزوی مرگ کنم!

افسوس! که مرگ هم پایانی بر این تلخی ها نیست

در بند دو زندانم

زندان گناهانی که گویی رهایی از آنها ناممکن شده

و زندان دنیایی که برای آزردنم از همان دوران جنینی قیام کرده و قصد قعود هم ندارد

سختی ها

 مصیبت ها

 بیماری ها

تنهایی ها…

تمامی ندارد انگار

خسته از این همه ، دنبال راه نجات گشتم

گفتند تویی تنها راه نجات بشریت

تویی واسطه ی زمین و آسمان

همان کسی که گرمای وجودش

خورشیدوار، دل های سرمازده را جان می دهد

همان کسی که مرهمی ست بر قلوب زخم خورده ی جهانیان

سال هاست که زندان جهنمی زمین را

تنها به امید بهشتِ حکومتِ عدلت تحمل می کنم

و باید اعتراف کنم کاسه ی صبرم به سر آمده و طاقتم طاق گشته

پس کی می آیی مولا جان!؟

عاشق که شدی بی قرار می شوی

دلت که مرده بود جان می گیرد

آسمانش هم مدام ابری می شود و گاهی می بارد

یک وقت بارش پراکنده دارد

و یک وقت هم سیل راه می اندازد

چقدر این سیل ها را دوست دارم

سیل هایی که خانه ی دلت را آباد می کند

عاشق که می شوی دیگر حال خودت را نمی فهمی

فکر و ذکرت می شود عشقت

دلت می خواهد همه جا درباره ی او حرف بزنی

و من دوست دارم درباره ی تو حرف بزنم

تویی که طبیب دردهای منی

کافیست که با تو حرف بزنم

غم های عالم هم، اگر در دلم جاخوش کرده باشند

 به معجزه ی درد دل با تو رخت برمی بندند و می روند پی کارشان

راستش گاهی در به در دنبال غم و غصه می گردم

تا بهانه ای باشد که سر حرف زدن با تو را باز کنم

هیچ می دانی بزرگترین آرزویم یار راستین تو بودن است!؟

خوب می دانم تازه در پله ی اول عاشقی ام

و تا یار راستین شدن فقط خدا می داند چند پله مانده است!

دعایم کن دعا کن برای عاقبت بخیری ام

دعا کن برای کسی که عمرش شده چراگاه شیطان

دعا کن برایم آقایی که مستجاب الدعوه ای

دعا کن برایم مولا جان

اقشار مردم از دیدگاه امیرمؤمنان علیه السلام

حضرت علی علیه السلام مردم را به سه گروه تقسیم می کند و می فرماید:
مردم سه گروهند:
1. علمای ربّانی
2. دانشجویانی که در راه نجات خویش دنبال تحصیل علم هستند.
3. احمقان بی سر و پایی که به دنبال هر صدایی می روند و با هر بادی می جنبند. اینان نور علم را فرا راه خویش قرار نداده و به ستون محکمی پناه نبرده اند… .

خلاصه کلام، بسیاری از مردم از گروه سوم اند. اینان برای این که رضایت دوستان خویش را جلب کنند همرنگ جماعت می شوند و به عیب جویی از دیگران می پردازند تا دوستان را از خود راضی کنند هر چند جلب رضایت آن ها موجب غضب و سخط پروردگار متعال باشد.

از کتاب نقطه های آغاز دراخلاق عملی اثر آیت الله مهدوی کنی