طوبی

سرلوحه پرونده هر مؤمن (در روز قيامت) دوستی و محبت علی بن ابی‌طالب علیه‌السلام است.

عمار! هر وقت دیدی علی تنها به راهی می رود و همه ی مردم به راهی دیگر، تو مردم را واگذار و در مسیری برو که علی می رود.

امام رضا عليه‏ السلام :إيّاكَ أن تَتبَعَ النَّفسَ هَواها فَإنَّ في هَواها رَداها

مبادا از هواى نفس پيروى كنى كه در آن نابودى نهفته است .

مشكاة الأنوار ، ص 455

ای مــرغ پــای‌ بــســتــه بــه دام هــوای نـفـس 

                          کـــی بـــر هـــوای عــالــم روحــانــیــان پــری؟

در اسلام از ما خواسته شده است که انتظار داشته باشیم. انتظار، فراتر از نیازمندی است، فراتر از احساس نیاز است. گفته‌اند منتظر باشید؛ انتظار یعنی امید، انتظار یعنی اعتقاد به اینکه یک آینده‌ی قطعی‌ای وجود دارد؛ صِرف نیاز نیست؛ انتظار، سازنده است، لذا در روایات ما، معارف ما، انتظار فرج جایگاه بسیار مهمّی دارد که من حالا یک توضیحی در مورد آن بعداً عرض میکنم.

●••●••●••●••●••●●••●••●••●••●••●

در توقیع شریف حضرت ولیّ‌عصر (ارواحنا فداه) به ابن‌بابویه -علیّ‌‌بن‌بابویه- از قول پیغمبر (صلّی الله علیه و آله و سلّم) نقل شده که فرمود: اَفضَلُ اَعمالِ اُمّتی انِتِظارُ الفَرَج؛ یعنی برترینِ اعمال امّت من این است که منتظر فرج باشند؛ [یعنی] امید.

در یک روایتی از موسی‌بن‌جعفر (علیه السّلام) [آمده]: اَفضَلُ العِبادَةِ بَعدَ المَعرِفَةِ اِنتِظارُ الفَرَج. معرفت یعنی توحید و معرفتِ حقایق الهی، [برترین اعمال] بعد از آن، انتظار فرج است.

●••●••●••●••●••●●••●••●••●••●••●

از امیرالمؤمنین (علیه السّلام) [نقل شده]: اِنتَظِرُوا الفَرَجَ وَ لا تَیأَسوا مِن رَوحِ الله؛ انتظار فرج داشته باشید، از رَوح و رحمت و گشایش الهی مأیوس نشوید. پس در انتظار فرج امید هست، تحرّک هست، اقدام وجود دارد که البتّه حالا در مورد انتظار فرج گفته شده است و مسلّم است که انتظار فرج، یعنی انتظار فرج حضرت ولیّ‌عصر؛ این یک مصداق از انتظار فرج است.

اینکه پیغمبر میفرماید: اَفضَلُ اَعمالِ اُمَّتی اِنتِظارُ الفَرَج، ناظر به همه‌ی مشکلاتی است که برای زندگی انسان پیش می‌آید؛ مشکلات گوناگونی در زندگی پیش می‌آید، انسان در مواجهه‌ی با این مشکلات نبایستی مأیوس بشود؛ باید انتظار فرج داشته باشد؛ باید بداند که فرج خواهد آمد.

●••●••●••●••●••●●••●••●••●••●••●

خود انتظار فرج، یک نوع فرج است که این روایتی است از حضرت موسی‌بن‌جعفر: لَستَ تَعلَمُ اَنَّ اِنتِظارَ الفَرَجِ مِنَ الفَرَج؛ خود انتظار فرج و انتظار گشایش، یک گشایشی است برای انسان که او را از آن حالت یأس، از حال درماندگی که به کارهای عجیب و غریبی وادار میکند، نجات میدهد.

خب، اینکه پیغمبر و ائمّه این جور فرمودند، معنایش این است که امّت محمّدی (صلّی الله علیه و آله و سلّم)، در هیچ حادثه‌ای از حوادث زندگی دچار یأس و نا‌امیدی نمیشوند و همیشه در همه حال انتظار فرج دارند.
سخنرانی تلویزیونی به مناسبت ولادت حضرت امام زمان(عج)۱۳۹۹/۰۱/۲۱

دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت الله العظمی خامنه ای(مدظله العالی)

علامه مصباح یزدی(ره) :در كلمات قصار حضرت جواد صلوات‌الله‌علیه آمده است که مَن انْقَطَعَ‌ إلی غَیرِالله وَكَلَهُ الله إلیه؛ «کسی که به غیر خدا انقطاع پیدا کند خداوند او را به همان غیرخدا وامی‌گذارد.» تعبیر انقطاع إلیه از تعبیراتی است که عیناً در فرهنگ فارسی زبان‌ها معادل ندارد.

اگر كسی تمام توجه خود را به یك نفر معطوف کند به‌گونه‌ای که در كارهایش به او امید ببندد و اگر درد دلی دارد با او مطرح کند و … به این حالت در ادبیات عرب، انقطاع به آن شخص گویند.

می‌توان گفت انقطاع به کسی یا چیزی به معنای از همه بریدن و تنها سراغ آن کس یا آن چیز رفتن است. مانند بچه‌هایی كه برای همه امور خود سراغ مادر می‌روند. بچه‌ها وقتی گرسنه یا تشنه هستند سراغ مادر می‌روند، وقتی احساس درد یا بیماری دارند سراغ مادر را می‌گیرند

ادامه »

♦♦♦✲♦♦♦♦♦♦✲♦♦♦♦♦♦✲♦♦♦♦♦♦✲♦♦♦♦♦♦✲♦♦♦

نامه امام رضا (علیه السلام) به فرزندش امام جواد (علیه السلام)

شیخ صدوق (رحمه الله) در (عیون الاخبار الرضا (علیه السلام) ) از بزنطی روایت می کند که گوید : نامه ای که حضرت رضا (علیه السلام) برای فرزند گرامیش حضرت جواد الائمه (علیه السلام) نوشته بود و به مدینه فرستاد و آن را می خواندم بدین شرح بود :

فرزند عزیزم ! به من خبر داده اند که چون از منزل بیرون می روی غلامانت بخل و حسادت می ورزند و برای آنکه خیری از تو به کسی نرسد تو را از درب کوچک بیرون می برند. اکنون به تو می نویسم به همان حقّی که بر تو دارم سوگند می دهم ! که رفت و آمد خود را علنی و رسمی و از درب بزرگ عمومی قرار دهی و هرگاه سوار مرکب می شوی درهم و دینار همراه خود بردار تا هر کسی از تو درخواست کند به او چیزی ببخشی و مردم از خیر تو بهره مند شوند.

جواد عزیزم ! اگر عموهایت از تو چیزی بخواهند به هر یک کمتر از پنجاه اشرفی و اگر عمّه هایت از تو درخواست کنند به هرکدام کمتر از بیست و پنج اشرفی نبخش ، ولی نسبت به زیادتر از آن خود دانی.

بدان که چون این بخشش از تو دست دهد ، حق تعالی مرتبه ی تو را بلند گرداند ، همواره در انفاق و بخشش مداومت کن و از فقر و تهیدستی هراس نداشته باش.                           

عیون الاخبار الرضا (علیه السلام) جلد 2 صفحه 8 ، زندگانی امام محمد تقی جواد الائمّه (علیه السلام) صفحه 77