طوبی

امام علی علیه السلام می فرمایند: إِنَّ لِلَّهِ مَلَكاً يُنَادِي فِي كُلِّ يَوْمٍ لِدُوا لِلْمَوْتِ وَ اجْمَعُوا لِلْفَنَاءِ وَ ابْنُوا لِلْخَرَابِ(نهج البلاغه حکمت 127 ضرورت یاد مرگ)
خداوند را فرشته اى است كه هر روز فرياد ميكند: بزائيد براى مردن، و جمع كنيد براى از بين رفتن، و بسازيد براى ويران گشتن

مرگ این کلمه ی سه حرفی یعنی چی!؟
دهخدا که میگه مرگ یعنی مردن یعنی باطل شدن قوت حیوانی و حرارت غریزی
چه آسون معناش کرده
باطل شدن قوت حیوانی!
اما من اگه جای دهخدا بودم نمی تونستم به این سادگی و کوتاهی معنایی براش پیدا کنم
مرگ برای آدمای مختلف معنای متفاوتی داره
برای بعضیا مثل من که چسبیدیم به این دنیا و دل ازش نمیکنیم یه کابوسه که نمیخوایم هیچ وقت به سراغمون بیاد
و برای عده ای که دستشون تو دست خداست یه رؤیای شیرین که دلشون میخواد زودتر برسه
اینا میرن به استقبال مرگ
جان فدا میکنن و میشن شهید
منم دلم میخواد مثل شهدا باشم اما…
اما مثل شهدا شدن سخته چون باید دل بکنی از خیلی چیزا
برای ما دنیادوستا مثل شهدا شدن سخته
واقعا شهدا چطور تونستن دل از دنیا بکنن!؟
فکر میکنم یا چیزی نبوده که تو دنیا دوستش داشته باشن که این با عقل جور درنمیاد
یا اینکه از دنیا دوست داشتنی تر پیدا کردن که تونستن دل بکنن
آره از دنیا دوست داشتنی تر
این منطقی تره!