طوبی

جابر جعفى مي گويد: مردى از دانشمندان شام به نزد امام باقر (عليه السلام) آمد و عرض كرد: به نزد شما آمده‏ ام تا سوالى بپرسم و كسى را پيدا نكردم كه توضيح آن را براى من بگويد.

از سه گروه از مردم (دانشمند) سوال خود را پرسيدم كه هر گروهى برخلاف ديگرى پاسخ مرا داد.

امام باقر (عليه السلام) فرمود: سوال تو چيست؟

آن مرد عرض كرد: از شما مى‏ خواهم كه بفرماييد اولين چيزى كه خداوند آفريد، چه بود؟ عده ‏اى مى‏ گويند: قدرت. گروهى مى‏ گويند: علم و ديگران مى ‏گويند: روح بوده است.

امام باقر (عليه السلام) فرمود: چيزى به تو نگفتند (حقيقت مسئله را به تو بازگو نكرده ‏اند) ومن به تو مى ‏گويم: خداوند بود و چيزى جز او نبود.

هنگامى كه عزتى نبود عزيز بود، چون او قبل از عزت بوده است. و اين معناى سخن خداوند است كه فرموده است: پروردگار تو پاك است همان پروردگارى كه از آنچه وصف مى‏ كنند برتر است.

هنگامى كه آفريده‏ اى نبود او آفريدگار بود. نخستين چيزى كه آفريد آن بود كه همه اشياء از او است و آن، آب است.

پرسش كننده پرسيد: آيا چيز را از چيزى آفريد و يا از غير چيز؟

فرمود: چيزها را از چيز قبلى نيافريد و اگر آن چيز را از چيزى مى ‏آفريد، ديگر براى آن پايانى نبود و در اين صورت تا خدا بود، آن چيز هم همراهش بود، در حالى كه خدا بود و چيزى با او نبود. پس چيزى را آفريد كه همه چيزها را از آن آفريده است پس آن، آب است .

از کتاب توحید شیخ صدوق