طوبی

خيلي چيزها ما ظاهرش را يك چيزي ميی بينيم، درونش چيز ديگر است. مثلاً ظاهرش می گويد: تحليل سياسي. ولی باطنش غيبت است.

گاهی ظاهرش شوخی است. شوخی كردم. ولي تو حالا يا شوخی گفتی، يا جدی گفتی، آبروي مرا ريختی.

من اگر يك آهن را بردارم، ببخشيد يك سيخ طلايی در چشم شما زدم، شما كور مي‌ شوی. بعد بگويم: طلا بود. حالا يا طلا بود، يا ميخ بود. ما كور شديم! نمی شود گفت: شوخی كردم.

در قرآن می فرمايد: «عَسى‏ أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئاً» (بقره/216) گاهی ناراحت هستيد. اما «وَ هُوَ خَيْرٌ لَكُم‏».به نفع شما است. نبايد ناراحت شويد و بگوييد: بچه‌ های ما همه دختر هستند. همه پسر هستند. حالا كنكور موفق نشدی. اين شغل استخدام نشدی. در اين گزينش رد شدی. گاهي وقت‌ ها انسان خيرش در تلخی ها است. خيرش در ناكامی ها است.

درس هایی از قرآن 1392/10/26